من غلام قمرم.....غیر قمر هیچ مگو

هر کاری کردم پیش تو عشقمو ثابت بکنم

انگار نه انگار عزیزم تو از دلم خبر داری

خوب میدونم گریه هامو شنیدی و دم نزدی

خوب میدونم که تو دیگه حسی به اشکام نداری

هر کاری کردم که بگم من از تو دل نمیکنم

جدا شدن سخته برام همیشه تکیه گاهتم

اگه یه روز تنها شدی غصه ی هیچی و نخور

من تا ابد عاشق تو عاشق هر نگاهتم

کاری نکردم که بگم ازم تو لبریزی عزیز

چشماتو وا کن و ببین که غرق پائیزی عزیز

نخواستی باور بکنی اشکی که خش شده به پات

دستاتو دور کردی ازم نمیشناسن منو چشات

تویی که احساس منو به بازی میگیری هنوز

از پس اشکام بر میام تو خلوت خودت بسوز

کاری نکردم که بگم ازم تو لبریزی عزیز

چشماتو وا کن و ببین که غرق پائیزی عزیز

مهسا کیان

هر نفس می رسد از سينه ام اين ناله به گوش
كه در اين خانه دلی هست به هيچش مفروش !

چون به هيچش نفروشم ؟ كه به هيچش نخرند
هركه بار غم ياری نكشيده ست به دوش

سنگدل ، گويدم از سيم تنان روی بتاب
بی هنر ، گويدم از نوش لبان چشم بپوش

برو ای دل به نهانخانه خود خيره بمير
مخروش اين همه ای طالب راحت ! مخروش

آتش عشق بهشت است ، مينديش و بيا
زهر غم راحت جان است ، مپرهيز و بنوش

بخت بيدار اگر جويی با عشق بساز
غم جاويد اگر خواهی ، با شوق بجوش

پر و بالی بگشا ، خنده خورشيد ببين
پيش از آنی كه شود شمع وجودت خاموش ! 

فریدون مشیری 

                                                     
سياوش كسرايي

از تو گلایه نیست تو خوبی و بدم من

ببخش که اشتباها باز عاشقت شدم من

تو خط به خط قصه غرورمو شکستم

تموم زندگیمو به پای کی نشستم

من تو خیال اینکه تو هم یه بی قراری

تا وقتی باشم اینجا هیشگی  رو دوس نداری

اما نمیدونستم نمی مونی کنارم

میگذری بی تفاوت تا اسمتو نیارم

قول و قرارمنو به دست کی سپردی

تو تقصیری نداری تو که قسم نخوردی

جواب خوبی هامو دادی با یک بهونه

عشق پر از دورغت به خاطرم میمونه

من تو خیال اینکه تو هم یه بی قراری

تا وقتی باشم اینجا هیشگی رو دوس نداری

اما نمیدونستم نمی مونی کنارم

میگذری بی تفاوت تا اسمتو نیارم

                                            وآی ی ی ی ی ی ...................................

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو                 پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو                    ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت                 آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم                    گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو
من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت                 سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو
گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است                   گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو
گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد گفت                   می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو
ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال                               خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

                                                                                                   تقديم به عشقم مهساي عزيز 

در حیرتم ز چرخ که آن مرد شیر گیر 

با دست روبهان دغل شد چرا اسیر 

آن شاهباز عزٌ و شرف از چه از سریر 

با های و هوی لاشخوران آمدی به زیر 

این آتشی که در دل این مُلک شعله زد 

با نیروی جوان بُد و با فکر بکر پیر 

با عزم همچو آهن آن مرد سال بود 

با جوی های خون شهیدان سی تیر 

با مشت رنجبر بُد و فریاد کارگر 

با ناله های مردم زحمتکش و فقیر 

با خشم ملتی که به چنگال دشمنان 

بودند با زبونی یک قرن و نیم اسیر 

با آن که خفته است به یک خانه از حلب 

با آن که ساخته است یکی لانه از حصیر 

با مردمی که آمده از زندگی به تنگ 

با ملتی که گشته است از روزگار سیر 

افسوس شیخ و نظامی و مست و دزد 

چاقو کشان حرفه ای و مفتی اجیر .... 

«  دکتر علی شریعتی  »  

                                                                               احمد شاملو

تقدیم به مهسای عزیزم

دارم میرم ولی باز عشق تو هست سر جاش

عزیز روزگارم مواظب خودت باش

مواظب خودت باش ابری نشه نگاهت      

من نباشم یکی هست همیشه تکیه گاهت

خیال چشمای تو یه عشق موندگاره   

من و تو بی گناهیم تقصیر روزگاره             

این روزگار نتونست ما رو با هم ببینه  

تو تنهایی سفر کن قسمتمون همینه          

همیشه یاد من باش منی که بی تو مردم 

از این به بعد چشاتو دست خدا سپردم

                                             مهسا کیان

من چیستم ؟

پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

کارو           

مگر نه اشک، زیباترین شعر و بی‌تاب ترین عشق و گدازان‌ترین ایمان

و داغ‌ترین اشتیاق و تب‌دارترین احساس و خالص‌ترین گفتن

و لطیف‌ترین دوست داشتن است که همه، در کوره یک دل، به هم آمیخته و ذوب شده‌اند

و قطره‌ای گرم شده‌اند، نامش اشک؟

کسی که عاشق است و از معشوقش دور افتاده و یا عزادار است

و مرگ عزیزی قلبش را می‌سوزاند، می‌گرید، غمگین است،

هرگاه دلش یاد او می‌کند و زبانش سخن از او می‌گوید و روحش آتش می‌گیرد

و چهره‌اش برمی‌افروزد، چشمش نیز با او همدردی می‌کند؛ یعنی اشک می‌ریزد،

اشک می‌جوشد و این حالات همه نشانه‌های لطیف و صریح ایمان عمیق و عشق راستین اویند

گریه‌ای که تعهد و آگاهی و شناخت محبوب یا فهمیدن

و حس کردن ایمان را به همراه نداشته باشد

کاری است که فقط به درد شستشوی چشم از گرد و غبار خیابان می‌آید

                                                                        دکتر علی شریعتی

تقدیم به تو که تنها عشق منی

تقدیم به تو مهسای من

بوی سیب بوی عشق است،

بوی سیب بوی دوست داشتن است،

تو بوی سیب میدهی برای من.

تو سیب منی،ماه منی ،همه چیز منی تو ای ماه من

کاش میشد یه بار بگی دوسم داری من که همیشه میگم دوستت دارم.

ماه من مهسای من خیلی خیلی دوستت دارم

دل ُ به چی خوش کنیم ما بیچاره طفلی دلامون

نه تو از نژاد دریا نه من از نژاد بارون

تو به آخرش رسیدی دلتو زدن شکستن

من میخواستم با تو باشم اما باز راهمو بستن

توی سرنوشت هر دو نه طلوعی نه غروبی

نه امید دل سپردن به یه نقطه شروعی

به کجاها دل سپردیم به خیال خام فردا

فردا باز هر دو تا اینجا هر دو تا تنهای تنها

تو دلت گرفته و من ابر بارون نگاتم

هنوزم عاشق و مست گریه ی خیس چشاتم

واسه با تو پر کشیدن لحظه ها رو میشمارم

پس کجا قراره ما شیم تا به کی باید ببارم؟؟

مهسا کیان